Emir Safî

Merhaba,

Benlikten kurtulmaya çalışırken bir de “beni” anlatmak ne kadar müşkül bir iş... Kendimi ne şair ne de sanatçı olarak tanımlamayı doğru buluyorum. Kendi nefsiyle yüzleşirken yüreğinden dökülenleri kâğıda çalan, mikrofona üfleyen, hakikat yolunda yürümeye gayret eden bir sâlikim, o kadar.

Zâhirî beni sorar iseniz, Tarancı pirimin ömrün yarısı olarak tahayyül ettiği otuz beşi geçeli birkaç yıl oldu. Ömrümün otuz sekizinci yılındayım. Tarih ve ilahiyat alanlarında eğitim aldım. Edebiyata, bilhassa klasik şiire duyduğum ilgi, zamanla gönlümden geçenleri kaleme almama, mırıldanmama ve yer yer bestelememe vesile oldu. Bir merakla elime aldığım bendir, ney ve ud ile kalemimin yazdıklarını, kulağımın işittiklerini ezgilere dökmeye çalışıyorum.

Yıllardır tasavvufu yalnızca okuyup öğrenmekle kalmayıp hayatımda da yaşamaya, seyr ü sülûk yolunda mesafe katetmeye gayret ediyorum. Bu yolda ne kadar ilerlediğimi ne söyleyebilirim ne de bilebilirim. Bildiğim, insanın kendi nefsiyle yüzleşmesinin bitmeyen bir yolculuk olduğu.

Eski sözlerin bugün de söyleyecek bir şeyi olduğuna inanıyorum. Bazen geçmişten kalan bir şiirin izinden gidiyor, bazen kendi sözlerimi yazıyorum. Maksadım birilerine yol göstermek değil; önce kendi nefsime dönüp bakmak. Belki bütün bu sözler de aynı sorunun izidir: İnsandan unvanı, bildikleri ve kendine dair kurduğu hikâyeler çekildiğinde geriye ne kalır?